Nieuwsbrief
Wilt u op de hoogte blijven van het wel en wee van de pakschuit Nooitgedacht? Meld u hieronder aan voor onze nieuwsbrief.
Archief
Laatste nieuws
Lees hieronder het laatste nieuws over de Pakschuit Nooitgedacht.
Donatie van Verbond van verzekeraars
Het Verbond van Verzekeraars stelt de Stichting Pakschuit Nooit Gedacht een bedrag van 500 euro ter beschikking voor de aanschaf van een waterpomp. De Stichting Pakschuit Nooit Gedacht dankt dhr. R. Weurding van het Verbond van Verzekeraars van harte voor deze gulle geste. Hulde! Tevens dank aan onze P.R. medewerker Henk vd Well, nazaat van de vorige eigenaar van de pakschuit Nooit Gedacht, die werkzaam is bij het Verbond van Verzekeraars. Door zijn toedoen is het contact gelegd dat heeft geleid tot bovengenoemde donatie.
Lichtjesavond in Delft
13 dec 2011: Verhalenvertellers en Ouverturekoor tijdens Lichtjesavond op Pakschuit Nooit Gedacht.
Welkom aan boord...kom even op adem... en laat je verrassen...was de uitnodiging aan de bezoekers van de pakschuit Nooit Gedacht op 13 december 2011. De pakschuit was tegenover boekhandel Huyser. Nadat het Ouverture koor (afkomstig uit de eerste ‘Leukste wijk van Delft’), dat stond opgesteld voor de pakschuit, enkele internationale kerstliedjes had gezongen werden de toeschouwers uitgenodigd in het sfeervol verlichte ruim van de pakschuit neder te dalen. In een authentieke sfeer uit grootmoeders tijd, verlicht met petroleumkachels en waxinelichtjes vertelde de verhalenverteller Gerard Jellema enkele korte verhaaltjes. Van 19.00 uur - 21.00 uur wisselden het Ouverture koor en de verhalenverteller elkaar af. Informatie over de Delftse Vertelkring: http://www.vertelkring-delft.nl/
Klik op een foto hieronder voor een vergroting.
Historische vloot vaart over de Vliet
De historische vaarweg de Vliet tussen Leiden en Delft was op 17 en 18 september het decor van ‘de Vloot over de Vliet’. Meer dan 50 verschillende historische schepen vormden meer dan een kilometer scheepslengte op de Vliet. Er waren zeilende en motorwestlanders, opduwers en sleepboten tot imposante tjalken, trek- en daar is tie… onze onvolprezen pakschuit NooitGedacht.
Op vrijdag 16 september verzamelde De Vloot in Recreatiegebied Vlietland. De schepen gingen op de noordelijke plas voor het surfstrand voor anker. Via Vlietland kwam de vloot zaterdag aan in Leidschendam. ’s Middags was er een authentieke groentenveiling vanaf twee van de deelnemende schepen van de vloot. De schepen waren tot zondag rond het middaguur te bezichtigen. Toen vertrok de vloot richting Delft.
De vloot werd aangevoerd door de historische Delftse pakschuit ‘Nooitgedacht’. Aan wal werden de schepen, bemanningen en publiek opgewacht door bijzondere personages van het Delftse theatergezelschap Something Extra en een commentator noemde de bijzonderheden van ieder historisch schip dat langs voer. Enkele luiken van de pakschuit werden opzij geschoven en het publiek werd uitgenodigd om aan boord te komen om het schip met zijn interessante Van Rennes motor te bezichtigen. Ook was er in het ruim een charmante expositie over de restauratie van De Nooitgedacht, de trek- en beurtvaart te bewonderen.
Klik op een foto hieronder voor een foto impressie van deze tocht:
Verslag laatste erfgoedtocht van dit jaar
Als medewerkers van het Toeristen Informatie Punt Delft, was ons de eer te beurt gevallen om een Erfgoedtocht te mogen meemaken.
Het gebeurde op de gedenkwaardige datum van 11 september 2011.
Die dag vroeg in de middag zouden wij eerst gaan varen met de historische pakschuit Nooitgedacht. Wij kwamen langs het Legermuseum waar de Nooitgedacht in haar volle aanzienlijke lengte lag afgemeerd. Onmiddellijk werden wij begroet door de vriendelijke vrijwilligers die de Erfgoedtocht uitvoeren en de Nooitgedacht in stand houden. Enthousiastelingen die je volstoppen met informatie over de schuit tot het je bijna gaat duizelen. Maar ook kom je daardoor in een stemming die wat weg heeft van moedige mensen die in moeizame omstandigheden te schuitevaart gaan. Die in weerwil van mogelijke ontbering onverschrokken aan boord stappen.
Onze moed was er ook maar duurde niet zo heel lang, want ineens klonken er geweldige knallen en ontstonden geweldige dampwolken. Nu sta je wel naast het Legermuseum en liggen er her en der kanonnen verspreid. Maar dit is toch wel een beetje een overdreven PR stunt, dachten wij eerst. Maar dat was het niet. De Nooitgedacht startte haar Van Rennes motor, zeg maar haar hartje. Dat dat zo luidruchtig ging zou erop kunnen duiden dat het hartje wel heel erg groot is. Wij keken door een luikje en zagen de installatie. Twee dingen vielen ons op. Het leek wel op een van de eerste locomotieven. Ook lag de motor dwars in de schuit. Een dwarsligger dus. De salvo’s klonken wat regelmatiger, waarvan de vrijwilligers blij gingen kijken. “Gisteren wilde het niet lukken”. Dat verklaart een hoop.
Wij mochten aan boord. Binnen was het een knusse hut, type blokhut. Gezellige medereizigers en wat hardere zitbankjes brachten ons terug naar vroegere tijden. Zeg maar van voor WO I. In de overkapping waren wat openingen en daardoor kon je op het dak gaan zitten en naar de toekomstige tijd kijken. Het geknal van Nooitgedacht trok de aandacht van de passanten. Er waren veel passanten, want het was ook nog eens Open Monumentendag. Aan de oevers van het mooie Delft zagen wij monden openvallen en wij werden met nostalgische blikken bekeken. Daarbij moet je oppassen niet te denken dat deze reacties jou persoonlijk betreffen. Trouwens wie zou nu graag glimlachend aanschouwd willen worden als zijnde een historisch fenomeen? Nee, het betrof onze ranke schuit met haar stampend zwoegende Van Rennes.
Ook leuk was dat een van de vrijwilligers ons vertelde dat hij nazaat was van de eerste eigenaar. Een andere vertelde over de kleur waarin de schuit was geschilderd. Uit een antieke verfwaaier van begin 1900. Weer een ander vertelde dat de motor geen dieselmotor was maar een petroleummotor. Zoiets was ons al opgevallen want het gebruik van deze organische brandstof was niet ongeroken gebleven. Daarmee konden patenten van ‘Diesel’ worden ontdoken, werd ons geleerd.
Toen werden wij al verrast met een heerlijk ouderwets puntje met ham en een krentenbol van een vooroorlogse omvang.
Wij kwamen na anderhalf uur ploffen aan in Voorburg, nabij het Huygensmuseum Hofwijck. De schuit die bijna net zo lang is als de vliet breed, keerde foutloos om en meerde aan. Wij mochten er uit en dat deden wij ook maar, hoewel een terugvaart ook erg welkom zou zijn geheten.
Toen wandelden wij naar de dichtstbijzijnde tramhalte vlak bij het station van Voorburg. Daar bleven wij even wachten op de dingen die zouden gaan komen. Plotseling kwam er een tamelijk groot blauw ding de hoek om. Het was een tramwagon. De Blauwe Tram, welke al een halve eeuw geleden was opgehouden te rijden tussen Den Haag en Leiden, en elders ook natuurlijk. De wagon, let wel wagon en niet wagen, was van het type Budapester. Daar zat de fabrikant van dit soort trams. Ze werden hier in 1924 voor het eerst in haar blauwe kleur ingezet.
De bestuurder, alweer een vrijwilliger, was enorm overtuigend. Alsof hij in die 50 jaar gewoon was blijven doorrijden en daarom met het eminente voertuig volledig was vergroeid met het hedendaagse verkeer. Ting-ting met de pedaal. Het was alsof het gisteren was. Het geluid van het gedraai aan de handles van de variabele weerstanden, werd terstond vertaald naar het geluid van de reagerende elektromotor. Maar bovenal het piepen van de wielen als die door bochten werden gewrongen. Linksaf klonk anders dan rechtsaf.
Zo kwamen wij weldra in het overvolle centrum van Den Haag. Waar het naast Open Monumentendag ook nog eens koopzondag was en bovendien droog weer en een aangenaam temperatuurtje. Wat trok onze Budapester een bekijks. Nostalgische blikken van de wat rijpere personen, ongeloof zag je in de ogen van jongeren en verbazing van mensen die van verre andere landen afkomstig waren. Omdat er in het centrum een lus in het spoor zit konden de mensen op het terras van het Gouden Hoofd onze Budapester, en ons natuurlijk, van beide kanten bekijken. Wij werden toegeknikt, beglimlacht en toegewoven. Wij deden hetzelfde terug. Dat bezorgde ons een koninklijk gevoel, zonder daardoor de buitenwereld als volks te beschouwen overigens.
Wij vroegen ons af hoe het mogelijk was om zo vrijelijk door de stad te scheuren met zo’n oude wagon en op zo’n buitengewoon traject en hoe dat dan met de wissels ging. Wij piekerden ons suf. Want wij hadden wel eens gehoord dat in een tijd die wij ons nauwelijks herinneren, zo oud zijn wij nu ook weer niet, conducteurs wel eens uitstapten om met de hand wissels om te gooien. Onze conducteur deed dat niet. Wij vroegen hem maar naar ons raadsel. “Het traject is voorgeprogrammeerd, en de computer schakelt de wissels op de manier zoals dat gewenst is”. Hij wees naar een klein kastje links-onder. Deze concessie aan de moderne tijd was nodig om nog toegang te krijgen tot het moderne tramnet. Hij scheurde lustig door over de ijzeren weg. Zwaaide naar collega’s in moderne trams die ons zo nu en dan tegemoet reden. Twee tijdsmomenten vermengd in één scène.
Zo werden wij afgeleverd bij de remise Frans Hals, nu het Haags Openbaar Vervoer Museum. Alwaar een vrijwilliger als gids verhaalde over de enorme verzameling trams en andersoortige wagons. Hij vertelde dat de tramtocht met de Budapester die ooit voor de NZH reed en het materiaal allemaal werd gerund door vrijwilligers. De HTM die het museum steunt maakt zelfs nog wel eens gebruik van de museumstukken. Een voorbeeld is bij gelegenheid van sneeuw en ijs. Dan mogen de oudjes de high tech nieuwelingen nog wel eens verlossen. Een overdaad aan informatie kwam tot ons. Maar wij waren daarvoor geheel ontvankelijk geworden door onze eerdere belevenissen die dag.
Een historische bus van het merk Verheul bracht ons terug naar onze stad en zo werden wij weer verenigd met onze gelieven. Wat hadden wij veel te vertellen die avond. Over openbaar vervoer natuurlijk. In onze dromen zwierden wij nog door, al piepend en schuddend door een zonverwarmde stad.
Dank je wel mensen van Erfgoedtocht!
Jetty Timmermans, TIP
Louk van Riet. TIP vrijwilliger.